Հայաստանի ներքաղաքական դիսկուրսում վերջին շրջանում առավել աչքի ընկնող հակասություններից մեկը կապված է վարչապետ Նիկոլ Փաշինյան-ի հայտարարությունների հետ։ Մասնավորապես, մի կողմից հանրությանը ներկայացվում է, որ Հայաստանի և Ադրբեջան-ի միջև խաղաղության պայմանագիրը փաստացի նախաստորագրված է կամ գտնվում է ավարտական փուլում, իսկ մյուս կողմից՝ ընտրությունների նախաշեմին հնչում են պնդումներ, թե իշխանության փոփոխության դեպքում պատերազմը գրեթե անխուսափելի է։
Այս երկակի ուղերձը առաջացնում է լուրջ հարցեր՝ թե՛ քաղաքական ազնվության, թե՛ ռազմավարական հաղորդակցության տեսանկյունից։ Եթե խաղաղության գործընթացը իսկապես հասել է այնպիսի մակարդակի, որտեղ փաստաթուղթը նախաստորագրված է, ապա տրամաբանական է ակնկալել, որ պատերազմի ռիսկերը պետք է նվազած լինեն։ Հակառակ դեպքում՝ առաջանում է հիմնարար հարց․ որքանո՞վ է այդ «խաղաղությունը» կայուն և վստահելի։
Քննադատության կարևոր ուղղություններից մեկն այն է, որ նման հայտարարությունները կարող են ընկալվել որպես ներքաղաքական գործիքակազմի մաս։ Պատերազմի սպառնալիքի կապումը ընտրությունների արդյունքների հետ վտանգավոր նախադեպ է ստեղծում, քանի որ անվտանգությունը դառնում է ոչ թե ինստիտուցիոնալ քաղաքականության արդյունք, այլ՝ կոնկրետ քաղաքական ուժի իշխանության պահպանման գործոն։ Սա կարող է թուլացնել պետականության հիմքերը՝ ստեղծելով տպավորություն, թե անվտանգությունը կախված է ոչ թե համակարգից, այլ անձից։
Միաժամանակ, այս մոտեցումը կարող է նաև հակադարձ ազդեցություն ունենալ հանրային ընկալումների վրա։ Քաղաքացիների մի հատվածի համար նման հայտարարությունները կարող են դիտվել որպես իրատեսական նախազգուշացում՝ հաշվի առնելով տարածաշրջանի բարդ անվտանգային միջավայրը։ Սակայն մյուսների համար դրանք կարող են թվալ որպես վախի մոբիլիզացիայի փորձ, ինչը երկարաժամկետ հեռանկարում նվազեցնում է քաղաքական խոսքի վստահելիությունը։
Արտաքին քաղաքականության տեսանկյունից ևս այս հակասությունը խնդիրներ է առաջացնում։ Երբ միջազգային գործընկերներին ներկայացվում է խաղաղության գործընթացի առաջընթաց, բայց ներքին լսարանին փոխանցվում է պատերազմի սպառնալիք՝ կախված ներքաղաքական զարգացումներից, դա կարող է ստեղծել անորոշություն Հայաստանի դիրքորոշման վերաբերյալ։ Արդյունքում, երկրի բանակցային դիրքերը կարող են թուլանալ, իսկ վստահելիությունը՝ կասկածի տակ դրվել։
Ի վերջո, խնդիրը ոչ միայն կոնկրետ հայտարարությունների բովանդակությունն է, այլ դրանց համադրությունը։ Խաղաղության և պատերազմի մասին զուգահեռ, փոխադարձաբար չեզոքացնող ուղերձները ձևավորում են տեղեկատվական միջավայր, որտեղ հստակությունը զիջում է անորոշությանը։ Իսկ անվտանգության հարցերում անորոշությունը ինքնին ռիսկ է։
Այս իրավիճակում առավել անհրաժեշտ է հետևողական և տրամաբանական հաղորդակցություն, որտեղ պետական քաղաքականությունը ներկայացվում է ոչ թե հակասական թեզերով, այլ հստակ ռազմավարությամբ։ Հակառակ դեպքում, նույնիսկ ամենալուրջ գործընթացները կարող են ընկալվել ոչ թե որպես պետական շահի արտահայտություն, այլ որպես քաղաքական պահի թելադրած գործիք։
