Արցախյան 44–օրյա պատերազմում անհետ կորած զինվորի մայր Արմինե Ներսիսյանը գիշերը,երբ շատերը անուշ քնած են․նամակ է գրում իր որդուն․ «Ես քո անունը բարձրաձայնելու եմ հրապարակներում։ Ես քո անունը գրելու եմ նամակների մեջ։ Ես քո անունը տանելու եմ բոլոր այն դռների առաջ, որոնք փակվում են մեր առաջ։
Քո անունը պիտի լսի ամբողջ երկիրը»։
Տղաս…
Այս նամակը գրում եմ գիշերվա լռության մեջ։ Երբ բոլորը քնած են, ես արթուն եմ։ Քո անունն եմ շշնջում, որ չմարի, որ օդի մեջ մնա, որ հասնի քեզ՝ որտեղ էլ լինես։
Ուր ես, տղաս…
Քո բացակայությունը դատարկություն չէ միայն։ Դա անդունդ է, որի եզրին ես ամեն օր կանգնած եմ։ Մարդիկ ասում են՝ ժամանակը բուժում է։ Բայց ժամանակը միայն սովորեցնում է, թե ինչպես ապրել կոտրված սրտով։
Ես հիշում եմ քո մանկությունը։ Քո առաջին քայլերը։ Քո առաջին բառը՝ «մամ»։ Ես պահել եմ քո խաղալիքներից մի քանիսը։ Երբեմն վերցնում եմ ձեռքիս ու մտածում՝ ո՞նց կարող էր այդ փոքրիկ ձեռքերը մեծանալ ու զենք բռնել։Դու գնացիր, որովհետև հավատացիր հայրենիքին։ Իսկ ես հավատացի, որ հայրենիքը քեզ հետ կվերադարձնի։
Եթե դու լսում ես ինձ՝ ուժեղ եղիր։ Եթե հոգնել ես՝ մի վախեցիր։ Քո մայրը պայքարում է քեզ համար։ Ամեն օր։ Ամեն տեղ։
Ես չեմ լռելու։
Ես քո անունը բարձրաձայնելու եմ հրապարակներում։ Ես քո անունը գրելու եմ նամակների մեջ։ Ես քո անունը տանելու եմ բոլոր այն դռների առաջ, որոնք փակվում են մեր առաջ։
Քո անունը պիտի լսի ամբողջ երկիրը։
Քո անունը պիտի հնչի այնքան ժամանակ, մինչև պատասխան տրվի։
Քո անունը պիտի դառնա պահանջ՝ ճշմարտության պահանջ։
Դու միայն իմ որդին չես։ Դու այս երկրի որդին ես։ Եվ այս երկիրը պարտք ունի քեզ։Տղաս, եթե մութ տեղում ես՝ հիշիր, որ քո անունը լույս է դառնում իմ շուրթերին։
Եթե լուռ ես՝ հիշիր, որ ես խոսելու եմ քո փոխարեն։
Եթե սպասում ես՝ իմ սպասումը քեզ կհասնի։
Ես քեզ կգտնեմ։
Կամ կգտնեմ ճշմարտությունը։
Բայց ես չեմ դադարելու։
Քո անունը չի մոռացվելու։
Քո մայրը չի լռելու։
Ուր ես, տղաս…
